21. Mandy’s ADDitude met een zijstraatje: vandaag even geen ADD!

Waarom deze tattoo pas nú moest komen..

Sommige mensen laten een tattoo zetten omdat het mooi is.. Sommige omdat het stoer is.. & sommigen omdat ze na een avondje stappen blijkbaar vonden dat een Chinese letter voor "kipfilet" een fantastisch idee was.
Ik ben blij dat ik tot geen van die categorieën behoor. Na jaren twijfelen is mijn onderarm (op wat schaduw na) eindelijk af. Niet omdat ik geen inspiratie had, maar juist omdat ik wist dat dit het laatste leegje plekje aldaar was én ik voelde dat daar iets moest komen wat méér was dan alleen een mooi plaatje. Iets dat een verhaal vertelt.

En daarom werd het een lotusbloem🪷

Niet omdat Pinterest mij influisterde dat dit dé tattoo van het moment is, maar omdat die bloem precies verwoordt waar ik op dit moment in mijn leven sta.
Een lotusbloem groeit namelijk vanuit de modder omhoog en bloeit uiteindelijk smetteloos boven het water uit. En ineens dacht ik..

"Ja.. Dat ben ik!"

Niet omdat ik mezelf zielig vind. Integendeel.
Juist omdat ik eindelijk begin te zien hoeveel ik eigenlijk al gegroeid ben.
De afgelopen maanden zijn bijzonder geweest.
Mijn traumatherapie begint steeds meer zijn vruchten af te werpen. Daarnaast zijn er persoonlijkheidsonderzoeken gestart waardoor ik mezelf (nu ik weet dat ik ADD heb) opnieuw leer kennen.
Believe me.. Dat is soms net alsof je na 28 (+6) jaar ontdekt dat je al die tijd een puzzel van duizend stukjes hebt proberen te leggen, terwijl er stiekem een handvol stukjes in een ander doosje lag. 

Gedrag waarvan ik dacht dat het 'raar' was, blijkt ergens vandaan te komen.
Eigenschappen waar ik me jarenlang voor schaamde, blijken óók mijn grootste kracht te zijn.
& ik denk dat dat de reden is dat deze tattoo nu pas moest komen.
Vijf jaar geleden had ik hem ook mooi gevonden, maar nu begrijp ik hem.

Voor mij vertelt mijn nieuwe plakplaatje niet alleen het verhaal van waar ik vandaan kom.. Er zit nóg een detail in verwerkt dat misschien niet direct opvalt.
Eén van de bloemblaadjes bestaat namelijk uit twee kleuren. Voor de meeste mensen is dit waarschijnlijk gewoon een mooi artistiek detail.

Voor mij vertelt het mijn verhaal.

Het staat symbool voor het contrast in mijzelf.. Want als je mij een beetje kent, weet je dat ik soms twee compleet verschillende versies van mezelf kan zijn.

De ene dag ben ik gewoon Nelleke:

Joggingpak aan..

Badslippers eronder..

Haar in een knot..

Geen make-up..

Met een kop thee op de bank én de heilige overtuiging dat ik vandaag enorm productief ga zijn.. Om mezelf vervolgens enkele uren later terug te vinden in een compleet onnodige Google-zoektocht naar de vraag of vissen eigenlijk dorst kunnen hebben. 

En de volgende dag.. Dan ben ik Mandy:

Blazer aan..

Laptop onder mijn arm..

Doelgericht..

Professioneel..

& minstens net zo mezelf.

Jarenlang dacht ik dat één van die twee niet klopte. Dat ik consistenter moest zijn. Dat ik moest kiezen wie ik wilde zijn, maar juist nu ontdek ik dat ik helemaal niet hoef te kiezen.

Ik ben allebei!

Ik mag gevoelig én daadkrachtig zijn.
Chaotisch én georganiseerd.
Kwetsbaar én sterk.
Dromerig én zakelijk.

Dat zijn geen tegenstellingen. Dat ben ik.
& misschien is dát wel de mooiste vorm van helen.
Niet iemand anders worden, maar eindelijk accepteren dat je altijd al uit meerdere kleuren bestond.