Waarom mijn lichaam soms eerder merkt dat ik overprikkeld ben dan mijn hoofd 

ADD & rouw: mijn hoofd wilde door, maar mijn hart had andere plannen.

Misschien herinner je je mijn laatste blog nog: De burn-out.Niet echt het soort cliffhanger waar Netflix een tweede seizoen op zou bestellen, maar goed.

“Mama, schrijf je geen blogs meer?”“Jawel hoor meisje, wadan?”“Nou, ik zie er geen meer online komen..”

Tijd om te slapen! – Mijn brein: "Hold my cocktail!"

Hi there, favoriete chaoten, dromers & safari-avonturiers!

Je stapt een hotelkamer binnen. Luxe, strak, uitnodigend. Het bed? Een wolk van zacht wit linnen. De badkamer? Een droom van een sunshower inloopdouche én een gigantisch bubbelbad waar je met gemak een fles champagne in kunt leegdrinken.

Het is regenseizoen in Mandy’s kleurrijke jungle & ik ben mijn survival schoenen ergens tijdens deze reis verloren. Althans, zo voelt het momenteel eventjes. De paden die ik bewandel, worden steeds modderiger & glibberiger. Alsof de jungle mij dwingt om stil te staan en te reflecteren, terwijl ik eigenlijk het liefst wil blijven rennen.

Van knikkertje tot chaos.. Mijn ADD-Brein op standje paniek:

Mijn blog openbaar maken… Doen of niet?

‘Let goed op’.. ‘Doe dit’.. ‘Als je nou’..

Kijkend naar mijn gavenlijstje en nadenkend over mijn volgende blog, besef ik hoe ver ik al ben gekomen.