Waarom mijn lichaam soms eerder merkt dat ik overprikkeld ben dan mijn hoofd
"Hoe gaat het?"
"Prima." Zegt mijn mond.
Terwijl mijn schouders inmiddels ergens ter hoogte van mijn oren wonen, mijn kaken zo strak staan dat ik er waarschijnlijk een walnoot kan kraken & mijn darmen alweer besloten hebben dat vandaag een uitstekend moment is om volledig in paniek te raken.
Maar hé.. Volgens mijn hoofd gaat het hartstikke goed.
Welcome to my world!
Ik dacht jarenlang dat overprikkeld zijn iets was wat je voelde. Dat je hoofd vol zat. Dat je geen geluid meer kon verdragen. Dat je huilend in een hoekje zat omdat iemand iets te hard met zijn/haar nagels op een bord krast.
Maar blijkbaar is er nog een fase daarvoor.
Mijn lichaam probeert me namelijk al uren, soms zelfs wel dagen, duidelijk te maken dat de emmer volloopt.. Alleen luister ik niet & dat is niet omdat ik koppig ben.
Nou ja.. Wellicht ook een beetje omdat ik koppig ben, maar vooral omdat mijn hoofd nog ergens midden in een hyperfocus zit en roept: “Kom op, nog één dingetje."
En dat ene dingetje.. Dat worden er vervolgens twaalf.
Mijn lichaam heeft een heel eigen alarmsysteem
Mijn lichaam is eigenlijk slimmer dan mijn brein.
Het stuurt eerst subtiele signalen:
Een stijve nek.. Hoofdpijn.. Buikpijn..
Mijn ademhaling die ineens ergens boven in mijn borst blijft hangen..
Mijn hartslag die besluit dat ik blijkbaar moet vluchten voor een leeuw terwijl ik alleen maar een mailtje probeer te beantwoorden..
En toch ga ik gewoon door, want ik moet nog even:
De boodschappen..
Dat ene telefoontje..
Nog een blog schrijven..
Even scrollen op Instagram..
Een lesje Spaans in Duolingo..
Nog snel stofzuigen..
Mijn planten water geven..
O ja.… Eten zou ook wel handig zijn!
Tot mijn lichaam de stekker eruit trekt.. Het is op zich best geduldig hoor, maar niet oneindig. Dus als ik de subtiele hints blijf negeren, wordt het steeds minder subtiel.
Dan krijg ik migraine.. Word ik misselijk..
Lijkt ieder geluid op een drilboor..
Voelt een knuffel ineens alsof iemand schuurpapier tegen mijn huid houdt..
Tot ik ineens denk: “Hoe kan dit nou? Vanmorgen ging het nog prima.
Nee Mandy! Vanmorgen ging het niet prima!
Je hebt alleen de gebruiksaanwijzing van je eigen lichaam weer genegeerd.
Mijn lichaam liegt niet
Mijn hoofd kan alles rechtpraten.
"Nog even."
"Het valt wel mee."
"Ik moet niet zo zeuren."
"Anderen kunnen dit toch ook?"
Mijn lichaam doet daar niet aan. Dat zegt gewoon:
"Luister.. We stoppen nu.. Of jij dat leuk vindt of niet."
Eigenlijk best irritant, maar stiekem toch ook wel handig, want mijn lichaam heeft geen last van perfectionisme.
Geen schuldgevoel.
Geen bewijsdrang.
Geen "ik moet eerst nog even..”
Neehoor.. Het trekt gewoon aan de noodrem.
Inmiddels herken ik deze signalen sneller.
Tenminste.. Vaker.. Niet altijd.
Ik ben nog steeds uitstekend in het negeren van mijzelf, maar ik weet inmiddels dat een stijve nek bij mij lang niet altijd betekent dat ik verkeerd heb geslapen. Dat buikpijn niet altijd over eten gaat. Dat hoofdpijn soms helemaal geen hoofdpijnprobleem is.
Het zijn stuk voor stuk overprikkelingsproblemen.
De grootste les die ik hier voor mijzelf uit heb weten te halen?
Niet wachten tot je hoofd toegeeft dat het teveel is.
Luister naar je lichaam, want dat is meestal al een paar hoofdstukken verder.
Misschien is dit wel een van de frustrerendste gaven binnen de kleurrijke ADD-jungle.
Een hoofd dat denkt dat ik nog prima door kan.
Een lichaam dat de nooduitgang allang heeft gevonden.
En ergens daartussen sta ik.. Met een cocktail in mijn hand, een to-do-lijst van vier pagina's en de overtuiging dat ik écht alleen nog "heel even dit afmaak."
Maar dat "heel even" is meestal precies waardoor ik de volgende dag als een menselijke Windows-computer opnieuw moet opstarten.
Herkenbaar?
Wat is bij jou het eerste signaal dat je lichaam afgeeft voordat je zelf doorhebt dat je overprikkeld bent?
Laat het me weten. Dan voel ik me in ieder geval iets minder de enige die pas luistert als haar schouders bijna oorbellen zijn geworden.
Liefs,
Mandy