Misschien herinner je je mijn laatste blog nog: De burn-out.
Niet echt het soort cliffhanger waar Netflix een tweede seizoen op zou bestellen, maar goed.
Ik had mezelf na die burn-out een rustig herstel voorgesteld.
Een beetje bijkomen, wat mediteren, een paar wijze inzichten opdoen & dan als herboren terugkeren.
Klinkt natuurlijk onwijs schattig, maar blijkbaar hadden het universum, mijn ADD-brein én het leven besloten dat dat plan veel te saai was.
Dus terwijl ik nog een beetje verdwaasd uit de burn-out-attractie strompelde, werd ik zonder waarschuwing een compleet nieuw pretpark in gekatapulteerd, want blijkbaar was de ADD-jungle nog niet uitdagend genoeg.
Er waren achtbanen met ontelbare loopings.. Botsauto's.. Af en toe een spookhuis.. En eerlijk?
Er zijn momenten geweest waarop ik niet meer wist of ik nou gillend van enthousiasme was of gewoon een lichte mentale kortsluiting had.
Ondertussen verdween Mandy’s ADDitude steeds verder naar de achtergrond.
Niet omdat ik geen inspiratie meer had..
Niet omdat ik was afgehaakt..
Simpelweg omdat ik bezig was met overleven, herstellen, vallen, opstaan én opnieuw ontdekken wie Mandy eigenlijk is als ze niet voortdurend aan het rennen is.
Misschien was het dan toch geen ‘’writersblock’’.. Misschien was het leven..
En misschien is dat ook wel gewoon ADD: vertrekken met grootse plannen, onderweg 17 zijwegen.. 3 nooduitgangen en minstens 1 afslag nemen die absoluut niet op de route stonden om uiteindelijk met wat vertraging en een paar nieuwe deuken, toch weer uit te komen waar je eigenlijk al die tijd wilde zijn.
Dus ja.. Haiiii.. Ik ben er weer!
Alleen met iets meer levenservaring, iets minder perfectionisme, maar waarschijnlijk nog steeds 48 openstaande tabs.
Ik heb werkelijk nog geen idee hoe Mandy's ADDitude er vanaf hier precies uit gaat zien.
De oude Mandy had daar waarschijnlijk allang een kleurgecodeerd stappenplan voor gemaakt.
Met hoofdstukken, subkops, een contentkalender en natuurlijk de nodige momenten waarop ik mezelf volledig de vernieling in zou plannen.
Maar, weet je?
Misschien heb ik daar deze keer helemaal geen zin in.
Misschien hoeft niet alles een strak uitgestippelde route te zijn.
Misschien mag deze plek gewoon met mij meegroeien.
Een beetje rommelig.
Een beetje impulsief.
En af en toe compleet anders dan ik gisteren nog had bedacht.
Misschien worden het verhalen over ADD.
Misschien over herstellen, jezelf opnieuw uitvinden, de chaos in mijn hoofd of de chaos die het leven er gratis bij levert.
En misschien duiken er onderwerpen op waarvan ik nu nog niet eens weet dat ze straks een compleet hoofdstuk in mijn leven blijken te zijn.
En ja.. Dat vind ik doodeng, maar tegelijkertijd eigenlijk ook best badass.
Want als de afgelopen tijd me iets heeft geleerd, dan is het wel dat je niet altijd een plattegrond nodig hebt om vooruit te komen. Soms is het genoeg om gewoon opnieuw te beginnen.
Met een leeg scherm.
48 openstaande tabs.
Een gezonde dosis chaos.
En een innerlijke stem die zegt:
Ach joh.. We zien wel.. Schrijf maar gewoon..
Dus dat ga ik doen!
Geen vijfjarenplan.. Geen perfecte versie van mezelf.. Geen beloftes die ik vervolgens weer vergeet, omdat ik onderweg werd afgeleid door iets glimmends.
Gewoon ik.
Met alle chaos, humor, zijwegen & onverwachte afslagen die daarbij horen.
En eerlijk?
Dat klinkt eigenlijk een stuk leuker dan een kleurgecodeerde spreadsheet. 🩷
Liefs,
Mandy
Reactie plaatsen
Reacties