19. Zijwegen die niet op mijn plattegrond stonden!

Als je me een paar jaar geleden had gevraagd hoe rouw eruitziet, had ik waarschijnlijk gedacht aan een begrafenis.
Aan afscheid nemen van iemand die je liefhebt.
Ik had nooit verwacht dat ik ook zou moeten rouwen om een toekomst die nooit zou komen.
Of dat traumatherapie me soms niet alleen dichter bij mezelf, maar ook dichter bij oud zeer zou brengen.
En al helemaal niet dat ik in deze periode zeer recent ook nog eens afscheid zou moeten nemen van iemand die mij zeer dierbaar was.

De mooie keerzijde van het verlies van de dierbare in kwestie is trouwens wel dat mijn lieve schoonzus mij attendeerde op mijn schrijftalent waardoor ik mijzelf weer de tijd & ruimte gun om Mandy's Additude weer op te pakken.
Oké.. Misschien ook een klein beetje mijn blessure na mijn padel debuut, maar wellicht vertel ik je hier later meer over.

Het universum had blijkbaar besloten om de DLC-uitbreiding "Rouw" zonder overleg te installeren.
Mijn ADD-brein? Dat deed wat het altijd doet.. Doorrennen.. Afleiding zoeken.. Twintig dingen tegelijk doen & vervolgens compleet verbaasd zijn als emoties maanden later ineens besluiten om gezamenlijk op de stoep te staan, zonder afspraak en zonder enige vorm van fatsoen.

Over de zijwegen, nooduitgangen en afslagen gesproken die absoluut niet op de route stonden.
Eén daarvan heette rouw.
Niet één keer, maar meerdere keren.. Die afslag stond niet op de plattegrond!

Terwijl ik gewoon bezig was met leven, werken, lachen, therapie, plannen maken en af en toe volledig verdwalen in mijn eigen hoofd, dienden zich onderweg een aantal onverwachte afscheiden aan.

💙 Een dierbare die ik moet missen;

💚 Dromen waarvan ik niet eens wist hoeveel ruimte ze in mijn hart innamen;

💙 De kinderen die ik vanwege ziekte nooit zal krijgen;

💚 De versie van mezelf die dacht dat sommige dingen vanzelfsprekend waren;

💙 Oude pijn die tijdens traumatherapie ineens een stem kreeg;

Blijkbaar kun je ook rouwen om een 'misschien'.. Daar had niemand mij op voorbereid.

Toen ik aan rouw dacht, dacht ik aan overlijden.
Niet aan het verlies van mogelijkheden.
Niet aan een lichaam dat andere plannen blijkt te hebben.
Niet aan dromen die langzaam veranderen in herinneringen aan iets wat nooit werkelijkheid werd.
Niet aan het loslaten van een versie van jezelf die je ooit voor je zag.

En misschien is dat wel wat me het meest heeft verrast. Dat liefde zich niet alleen hecht aan mensen, maar ook aan verwachtingen.. Aan dromen.. Aan hoop.. Aan een toekomst waarvan je dacht dat die vanzelfsprekend was.

Misschien is dat ook waarom rouw zo verwarrend kan zijn, want mijn hoofd dacht helemaal niet dat ik aan het rouwen was.
Mijn hoofd dacht dat we gewoon een omweg namen.
Dat ik moe was.
Dat ik overprikkeld was.
Dat mijn ADD weer eens op standje chaos stond.
Dat ik gewoon even geen zin had.
Dat ik vastliep.

Achteraf gezien stond ik soms gewoon stil bij een afslag waar liefde en verlies elkaar ontmoeten.
Die twee blijken verrassend dicht bij elkaar te wonen.

Mijn ADD-brein is fantastisch in uitstellen. Blijkbaar geldt dat soms ook voor gevoelens.
Mijn hoofd was bezig met leven.
Werken.
Lachen.
Nieuwe plannen maken.
48 openstaande tabs beheren.
Maar ergens op de achtergrond was mijn hart ondertussen een complete afscheidsreceptie aan het organiseren & die twee bleken niet helemaal dezelfde agenda te hebben, verdriet meldde zich bij mij niet netjes aan. Het kwam niet in vijf overzichtelijke fases met een handleiding en een verwachte einddatum.

Soms ging het weken goed.
En dan was daar ineens een liedje.
Een geur.
Een foto.
Een herinnering.
En voelde het alsof alle achterstallige post tegelijk werd bezorgd.

Misschien ben ik niet vastgelopen.. Ben ik niet te gevoelig.. Ben ik niet zwak.
Maar misschien ben ik gewoon een mens dat probeert te leven met liefde, verlies, trauma, hoop & teleurstellingen.

Mijn hoofd zei: 'Doorgaan.'
Mijn hart zei: 'Blijf nog even zitten.'
Maar voor het eerst in mijn leven probeer ik niet meer te kiezen wie er gelijk heeft: ze mogen allebei bestaan.

Wellicht zijn sommige zijwegen niet bedoeld om zo snel mogelijk weer te verlaten, maar zijn ze er alleen om ons eraan te herinneren hoeveel liefde er onderweg verzameld is.

Liefs,

Mandy